Recensie: "Suicide Notes" door Michael Thomas Ford

snAuteur: Michael Thomas Ford
Genre: Contemporary
Uitgever: Lemniscaat
Release Datum: Februari 2010
Pagina’s: 211
Spoilers:  Niks belangrijks!
Waardering4 Stars (4 / 5)

Suicide Notes is een boek waarin niets gebeurd waarvan ik dacht dat het zou gebeuren. Zonder iets te weten van dit boek, heeft het me verrast met zijn thema’s, humor en hartverscheurende momenten.

Ik ben niet gek. Ik snap niet waarom ze zich zo druk maken over wat er is gebeurd. Toch maakt iemand zich er kennelijk heel erg druk over, anders lag ik hier niet. Ik durf te wedden dat mijn moeder erachter zit. Die maakt altijd overal zo’n drama van. Het is nieuwjaarsdag als Jeff wakker wordt. Niet in zijn eigen bed, maar op de gesloten psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, met verband om beide polsen. Volgens hem is er niets aan de hand – en dat houdt hij ook vol tegenover dokter Katzrupus, ofwel Cat Poop. Hem vertelt hij niets over zijn beste vriendin Allie, en hoe alles veranderde toen zij een wel erg leuke vriend kreeg. Het zijn twee andere patiënten die hem echt aan het denken zetten: de grappige, maar zwaar suïcidale Sadie en Rankin, de sportheld van wie Jeff zijn ogen niet af kan houden als hij hem ziet masturberen onder de douche. De rebelse stem en zwarte humor van Jeff maken Suicide Notes een boek dat je niet meer neer kunt leggen voor je het helemaal uit hebt.” [Lemniscaat]

Voor ik gaan dit boek begon, had ik maar liefst één keer een korte samenvatting ervan gelezen. Ik had geen idee wat me te wachten stond. Ik verwachtte zelf een beetje een depressief verhaal, een boek waarna je eigenlijk ijsjes moest gaan eten en regenbogen bekijken als je ermee klaar was, want zo klinkt het als je eraan begint, “Suicide Notes”. Dus met vrolijke muziek klaargelegd voor als ik het boek zou dichtslaan, begon ik te lezen. Ik werd meteen verrast door de lading sarcasme waar de hoofdpersoon, Jeff, zich achter schuil houdt.

Ik heb onwijs gelachen tijdens het lezen van dit boek. Jeff beschrijft iedereen die met hem in de afdeling zit op een manier waardoor je gelijk in dezelfde gedachtestroom zit als hem. Hij verwoordt alles zo sarcastisch en humoristisch dat je zou denken dat hij in z’n vrije tijd aan stand-up comedy deed.

laugh

Jeff zelf is een makkelijk karakter om van te lezen. Hij laat niet heel veel over zichzelf los, wat best logisch is. Het is natuurlijk makkelijker om over anderen te praten. Wat je wel te weten komt over hem is dat hij op alles een snel antwoord heeft wat nooit serieus genomen kan worden. Hoe verder je komt in het boek, hoe meer je over hem te weten komt. Zijn houding naar alles verandert zo geleidelijk dat het bijna niet te merken is.

Ergens in het boek wordt de sfeer redelijk omgeslagen. Je verwacht het niet. Tot aan dat moment wordt alles nog even leuk beschreven en blijven de sarcastische opmerkingen binnenstromen. Dit gebeurt hierna ook nog wel maar op een andere manier. Hij verliest nooit zijn humor en sarcasme maar het wordt op een andere manier gebruikt.

Wat ik mooi vond, is dat het boek op een gegeven moment een onderwerp aansnijdt waarvan ik nog niet veel heb gelezen op de manier waarop het hierin wordt beschreven; LGBT. In dit boek wordt niet meteen hiernaar verwezen, dat duurt even. Het is meer dat de gebeurtenissen die afspelen uiteindelijk hierbij terecht komen en opeens wordt alles duidelijk.

clap

Hoe ermee omgegaan wordt vond ik heel gepast. Niets is gelijk oké, er wordt eerst naartoe gewerkt. De manier waarop ernaartoe gewerkt wordt had wel anders gemogen, maar ik begrijp waarom de auteur hiervoor gekozen heeft.

Het boek is super makkelijk door te lezen. Het is grappig en toch kan het je de ‘feels’ geven. De hoofdstukken zijn zo uit en voor je het weet heb je de laatste pagina bereikt. Ik zou het zo weer lezen, ook al is het maar om even te lachen. Dit boek zou ik zeker aanbevelen als je even snel iets tussendoor wilt lezen.

admin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *